در اعماق ذهن و روح بشر این باور وجود دارد که فرد دارای حقوق است، این حقوق شامل حق رهایی از ظلم، آزادی در داشتن حق انتخاب، و حق آزاد بودن از آزار و اذیت است.

به لحاظ تاریخی، غالب جوامع فقط برای تعداد معدودی از افراد خوش اقبال حق و حقوقی قائل بوده اند. در قرن هجدهم در اروپا، مفهوم "حق طبیعی"- بر پایه نظم جهانی- مطرح گردید، که چنین حقوقی را از آن همگان تلقی می کرد. این فلسفه تأثیر زیادی بر انقلاب سال 1776 آمریکا، و مفاهیم موجود در قانون اساسی این کشور، که کماکان حاکم بر قوانین جاری است، گذاشت.

تلاش های تمامی کشورهای متمدن در جهت تقویت حقوق بشر است. هسته اصلی این مفهوم در همه جا برابر است: حقوق بشر حقوقی هستند که به عنوان انسان، باید از آن برخوردار باشیم. این حقوق، همگانی و برای همه یکسان هستند. حقوق بشرانتقال ناپذیر هستند. احتمال دارد این حقوق، به غلط یا به درست، در مکان ها یا زمان های گوناگون، معلق بماند، اما اندیشه این حقوق ذاتی، از بین بردنی نیست.

تکامل حقوق بشر

بنا به سنت، تمامی گروه های انسانی دارای تصوری از عدالت، انصاف، شرافت، و حرمت بوده اند. با این حال، تا قبل از قرن شانزدهم، تصور این که همه انسان ها، از آن جا که فقط انسان هستند، دارای حقوقی لاینفک می باشند که باعث می شود بتوانند با اتکا به آن در برابر جامعه و افرادی که بر آن حاکمند از خود دفاع کنند، دیدگاهی بود متعلق به اقلیت.

در بسیاری از جوامع ماقبل مدرن، این اعتقاد رایج بود که حکام، به خاطر منفعت همگان، متعهد بودند بخردانه حکومت کنند. هر چند معتقد بودند این تعهد، دستور الهی و یا از روی سنت است. این که مردم عادی بتوانند در برابر حکام زورگو از خود دفاع کنند، ربطی به مفهوم فردی حقوق بشر نداشت

و شخصی که ایجاد یک نظریه جامع حقوق بشر را به او نسبت می دهند، فیلسوف انگلیسی، جان لاک (1704-1632) بود. لاک نوشت که مردم تشکیل دهنده جوامع هستند، و جوامع دولت را به وجود می آورند تا بهره مندی از حقوق "طبیعی" را برای آن ها تضمین کند.

لاک دولت را به منزله یک "قرارداد اجتماعی" مابین فردی که حکومت می کند و افراد تحت حکومت، تعریف می کند. به اعتقاد او، شهروندان فقط در برابر دولتی که از حقوق آن ها دفاع می کند باید سوگند وفاداری یاد کنند. این حقوق حتی بر دعاوی و منافع دولت هم اولویت دارند. زمانی می توان دولت را بر حق خواند که همواره از حقوق شهروندان دفاع کرده و آن را ارج نهد.

با این حال، نظریه لاک محدودیت هایی نیز داشت. اگرچه زبان نوشتاری او همگان را شامل می شد، اما او دعاوی همه مردم را در نظر نمی گرفت. او در واقع به دفاع از حقوق مردان اروپایی که صاحب مال و دارایی بودند، می پرداخت. زنان، مردم بومی، خدمتکاران، و کارگران دستمزدی در زمره کسانی که از حقوق کامل برخوردار بودند، قرار نمی گرفتند. با این حال، طرز تفکر لاک و دیگرانی که معاصر او بودند، پیشرفت بزرگی محسوب می شد.